YILLARDIR SUSTUM

17 Ağustos 2006 GeN Yorum yok

YILLARDIR SUSTUM
Ben, yine yalnýzdým.

 

 

Caddeler, sokaklar ne denli kalabalýksa; milyonlarýn yaþadýðý bu kentte ben

o denli yalnýzým.

 

Gecenin gizemli karanlýðýný aydýnlattýðý için doðan güneþe küstüm.

Yeryüzünün aydýnlýðýný kararttýðý için batan güneþe küstüm. Zifiri karanlýk

gecelere küstüm. Uyumadan uyandým, aydýnlýða küstüm.

 

Þiirli gecelerin sunaðý, alkol dolusu kadehlerin dudaðý oldum. Geceleri

deniz kenarýnda, kumsalda ateþ yakarak oturdum. Denizi seyrettim,

yakamozlarý, ayý, yýldýzlarý seyrettim, martý çýðlýklarýný dinledim. Olmadý.

Ben, yine yalnýzdým.

 

Turizmci olmam nedeniyle çok yer gezdim. Çok insan tanýdým. Yýllarca

yurtdýþýnda kaldým. Bu sebeple çok insanla karþýlaþtým, çok insan tanýdým.

Denizde doðdum, denizle yaþadým, ben denizi çok sevdim.

 

Tek dostum deniz, kumsal ve martýlardý. Yalnýzlýðýmýn dayanýlmaz acýsýný,

yüreðimin derinliklerinde duyduðum sancýsýný onlarla paylaþtým.

 

Birgün deniz kirlendi.

 

Yaþantým altüst oldu.

 

Denize küstüm, kumsala küstüm, martýlara küstüm.

 

Tuttum acýyý oturttum yüreðime.

 

Yokluðunda, bu kalabalýk kentte, bu insan çokluðunda herþeye küstüm.

 

Dudaklarýmda bir yalnýzlýk þarkýsý…

 

Oturdum, yýllardýr sustum.

 


Bir Cevap Yazın