YALNIZLIK AÞAMASIN O KALENÝN DUVARLARINI…

3 Ağustos 2006 MoD Yorum yok

Gün geçtikçe daha fazla kapanýr olduk içimize…  Etrafýmýza kalýn duvarlý kaleler kuruyoruz.  O kalelerin içinde baþýmýzý dýþarý bile çýkarmadan yaþayýp gidiyoruz.  Dostlarýmýz, arkadaþlarýmýz artýyor.  Onlar arttýkça biz kalelerimizin duvarlarýný daha da saðlamlaþtýrýyoruz.  Açýlacak en küçük bir gediðe, o gedikten içeri girecek bir tek kiþiye tahammülümüz yok çünkü. Nasýl da saklýyoruz kendimizi…  Gün geçtikçe daha fazla kapanýr olduk içimize…  Etrafýmýza kalýn duvarlý kaleler kuruyoruz.  O kalelerin içinde baþýmýzý dýþarý bile çýkarmadan yaþayýp gidiyoruz.  Dostlarýmýz, arkadaþlarýmýz artýyor.  Onlar arttýkça biz kalelerimizin duvarlarýný daha da saðlamlaþtýrýyoruz.  Açýlacak en küçük bir gediðe, o gedikten içeri girecek bir tek kiþiye tahammülümüz yok çünkü. Nasýl da saklýyoruz kendimizi…  Görünüþte mutluyuz.  Eþimiz, sevgilimiz, arkadaþlarýmýz, ailemiz var.  Haydi itiraf edelim kendimize.  Ne paylaþýyoruz onlarla?  Yüzeysel sohbetler, sahte gülüþler ve birkaç dakikalýk sevinçler dýþýnda?  Kendimizi birine açarsak bütün benliðimizi yitirecekmiþiz gibi hissediyoruz.  Yanýlýp þaþýp piþmanlýðýný yaþýyoruz.  Sonra hiçbir þeyin yolunda gitmediðini fark ediyoruz.  Aþklarýmýzý bitiyor, evliliklerimiz sona eriyor.  Ýþ hayatýmýz, aile yaþantýmýz sorunlar yumaðý haline geliyor.  Ancak, iþin içinden çýkamaz hal geldiðimizde birine ihtiyaç duyuyoruz.  Zamanýnda uzatýlan her eli geri çevirdiðimizden bu kez etrafýmýzda kimseyi göremiyoruz.  Gördüklerimizse açýk ama giren yok artýk.  Yalnýzlýk çöküyor üstümüze.  Taþýyamaz hale geliyoruz.  Kendi elimizle kurduðumuz gurbette sürgün hayatý yaþamaya baþlýyoruz.  Nerede hata yaptýðýmýzý düþünüp duruyoruz günlerce, gecelerce… Oysa bu sorunun yanýtý o kadar basit ki… Bir arkadaþýmýz suratýmýzý asýk görüp "Neyin var bugün" diye sorduðunda, ona "Bir þeyim yok yalnýz býrak beni" diye terslediðimiz an yaptýk hatayý…Eþimiz ya da sevgilimiz, "Ýyi misin" sorusunu yönelttiðinde sert bir þekilde "Ýyiyim görmüyor musun?" diye yanýtladýðýmýz an yaptýk hatayý…Onlara bir çiçeði, bir öpücüðü bir gülümsemeyi çok gördüðümüz an yaptýk hatayý…Üstümüze titreyen annemizi "Yeter artýk ben çocuk deðilim, kendi baþýmýn çaresine bakabilirim" deyip üzdüðümüz az yaptýk hatayý…Mahkum etmeyin kendinizi yalnýzlýða, o en aðýr yükü taþýmayýn.  Size el uzatana siz de uzatýn elinizi korkmayýn… Paylaþýn, paylaþmanýn verdiði o müthiþ coþkuyu duyumsayýn içinizde.  Aþkta cömert olun, saklamayýn duygularýnýzý.  Eðer bir kale kuracaksanýz bunu yalnýzlýða karþý kurun. 

YALNIZLIK AÞAMASIN O KALENÝN DUVARLARINI…


Bir Cevap Yazın