Bir Anne ve Cocugu ile Diyalogu

16 Ekim 2006 Duz Yazi ve Hikayeler Yorum yok

Evden Kacmak

 

cocukanne
MoD®

 

Cok telasli bir gunde,
kocamla evin icinde oradan oraya kosustururken,
dort bucuk yasindaki oglumuz Emre’yi
yaptigi yaramazliklar nedeniyle surekli azarliyorduk.  
Bir sure sonra, kocam dayanamayip,
Emre’yi kosede ayakta durma cezasi verdi.
Emre cezayi sessizce kabullendi,
ama pek mutlu gorunmuyordu.
Birkac dakika sonra,
“Ben evden kacacagim.”
Dedi.

Cok sasirmistim ve sozlerine cok ofkelenmistim.
“Oyle mi?”
diye bagirdim.
Ama arkami donup bakinca,
bana melek gibi gorundu,
o kadar kucuk,
masum ve mutsuzdu ki.

Yuregim sizladi ve cocukken ayni seyleri soyledigimi,
kendimi cok yalniz hissettigimi,
kimsenin beni sevmedigini dusundugumu animsadim.
Aslinda bu sozlerle cok daha fazla sey soyluyordu.
Icinden agliyordu,
“Beni gormezden gelmeyin,
lutfen fark edin beni!
Ben de onemliyim.
Lutfen beni istediginizi,
bana gereksinim duydugunuzu ve
beni kosulsuz sevdiginizi hissettirin bana.”

“Tamam Emre, evden kacabilirsin.
Diye fisildadim,
bir yandan giysilerini toplarken.
“Evet, pijamalarin gerekecek, palton da …
“Annecigim,” dedi, “ne yapiyorsun?”
“Ayrica benim paltomu ve geceligimi de almaliyiz.
Butun bu giysileri bir cantaya yerlestirdim ve
cantayi sokak kapisinin onune koydum.
“Tamam Emre,
evden kacmak isteginden emin misin?”
“Evet, ama sen nereye gidiyorsun?”
“Eger sen evden kaciyorsan,
annen de seninle geliyor,
cunku senin yalniz kalmani istemem.
Seni cok seviyorum, Emre.”
Konusurken birbirimize sarilmistik.
“Neden benimle gelmek istiyorsun?”
Gozlerinin icine baktim.
“Cunku seni seviyorum, Emre..
Sen gidince benim tum yasamim degisir.
Bu yuzden eger sen gidersen,
ben de seninle gelirim.”
“Babam da gelir mi?”
“Hayir, babanin abin Okan ve ablan Burcu ile kalmasi gerek.
Biz burada yokken calismak ve onlara bakmak zorunda.”
“Sirincik (hamster) de bizimle gelebilir mi?”
“Hayir, Sirincik’in de burada kalmasi gerek.
Bir sure dusundukten sonra,
“Annecigim,
biz de burada kalabilir miyiz?”
dedi.
“Evet, Emre, kalabiliriz.”
“Annecigim,”
“Evet, Emre?”
“Seni seviyorum.”
“Ben de seni seviyorum, tatlim.
Hadi gel, misir patlatalim.
Bana yardim eder misin?”
“Ederim.”

O anda anneligin en guzel yanlarindan birinin,
cocugunun guven duygusunu ve
benlik saygisini kazanmasina yardimci olmak oldugunu anladim.
Kollarimda tuttugum degerli varligin,
kendisine sarilmami istedigini,
ayni kilden bir camur parcasi gibi,
kendisine sekil verip,
bir yetiskine cevirmemi bekledigini biliyordum.
 

Anne olarak,
cocuklarima onlari istedigimi,
sevdigimi ve onlarin benim icin cok onemli
Tanri’nin birer armagani olduklarini
gosterme firsatini kacirmamam gerektigini ogrendim.  

Eski Arsivden MoD®

evden_kacmak

 

 

   

   

 

   

 

 

 

 

 

cocukanne2


Bir Cevap Yazın